+ Ὁ ὁλοφώτεινος φίλος μου Νίκος Ψιλάκης ...

 Και εγένετο φως…

Και είπεν ο Θεός:

- Μόνος εδώ σ’ ένα λίκνο

[το γέλιο και το δάκρυ δεν είχαν ακόμη εμφανιστεί]

μόνος στο όλον που πλάστηκε

για να κινείται

να δονείται

να εκρήγνυται

και να καταργείται…

[Ήταν τότε που τ’ αστέρια περίμεναν τον ουρανό 

και οι διαστάσεις δεν βιάζονταν να γεννηθούν].

Και είπεν ο Θεός:

- Μόνος σ’ ένα λίκνο χωρίς θαύματα

να κυοφορούν προσμονές

μόνος χωρίς ηλικία…

[Ήταν τότε που στροβιλιζόταν ο χρόνος ανυπόστατος και ανυπόληπτος 

και τα θαύματα δεν είχαν αποκτήσει αποδέκτες].

Και είπεν ο Θεός:

- Γεννηθήτω το φως.

[Τότες ήτανε, τότες. Πάντα υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο, κάτι σαν κορδέλα εγκαινίων ή σαν γραμμή εκκίνησης σε αγώνα δρόμου. Πάντως, η ιστορία του φωτός εξακολουθούσε να είναι βουτηγμένη στο σκότος,  όπως και τώρα που κι εγώ, χαλκουργός ανάξιος, πλάθω προσομοιώσεις προσπαθώντας να θυμηθώ πώς βάδιζε ο κόσμος όταν αναζητούσε το σχήμα του].

-Γεννηθήτω το φως.

Έτσι είπε ο Θεός

Έτσι είπε

                                                              Νίκος Ψιλάκης