Μοχός, τό Μαρινιώ τοῦ Λεωνίδι...









Κάθε Σάββατο τό Μαρινιώ στό σπερνό θυμιάζει. 
Καί μαζί μέ τούς ἁγίους λιβανίζει καί τούς ἀρχαίους
πού ὁ γιός της ὁ Γιάννης ἔχει ζωγραφίσει 
κι εἶναι κρεμασμένοι στούς τοίχους τοῦ καφενείου τους.
-Μάνα, τῆς λέει, ἐτοῦτοι δέν ἤτανε χριστιανοί...
-Δέν πειράζει παιδί μου κι αὐτοί ψυχή ἔχουνε.
Ὡς ἄλλη ἱέρεια, μοῦ ἐλεγε ὁ φίλος μου.




Τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο....





Εἰς ὀσμήν μύρου σου ἔδραμον, Χριστέ ὁ Θεός, 
ὅτι τέτρωμαι τῆς σῆς ἀγάπης ἐγώ, 
μή χωρίσης με, Νυμφίε ἐπουράνιε.


Δόξαστ. ἐσπερινοῦ ἁγ. Παρασκευῆς




Εἰς μνημόσυνον..... ἕξι χρόνια ἀπό τήν κοίμησή της..






 Ἀντί Συναξαρίου

«Δέν νοιώθω θύμα, οὖτε το κακομοίρικο νοιώθω. Ἐγώ νοιώθω μια δύναμη, νοιώθω τόση δύναμη, τόσο γλύκα… Δεν σοῦ λέω ὅτι θα γίνω καλά, μα δεν λυποῦμαι. Πῶς νοιώθω τον θάνατο; Θἄναι ἕνα ἀπό τα πιο γλυκά πράματα τῆς ζωῆς μου. Πῶς ὅταν γέννησα το παιδί μου… και ἀκόμα πιό ἀνώτερο. Ἕνα ἄγγιγμα… Ἔτσι το νοιώθω. Θα με σηκώσει και θα με πάρει μαζί Του. Πού θα με πάει; Ἐκεῖνος ξέρει πιο καλά ἀπό μένα. Πάντωςσίγουρα ἐκεῖ που πάω θἄναι γλυκά. Δεν θἄχω πόνο, θα βλέπω, θα περπατάω, και θἄμαι εὐτυχισμένη. Και θα σᾶς βλέπω και ὅλους. Θα σᾶς βλέπω ὅλους τι κάνετε. Κι ἅμα με θυμώνετε μπορεί να σᾶς βαρῶ καμμιά στο κεφάλι. Ἔτσι εἶναι, εἶπε γελώντας.
Δέν ἔχω φόβο ρέ παιδιά, το καταλαβαίνετε αὐτό.. Ὅταν ἀρρώστησα εἶχα πολύ φόβο. Τώρα δεν ἔχω. Ὁ καρκίνος εἶναι ἕνας πολύ σκληρός δάσκαλος. Ἀλλά εἶναι δάσκαλος. Κι΄ ἐγώ εἶμαι ἕνας πολύ σκληρός ἄνθρωπος για να καταλάβω και να ἀκούσω. Κι ἐμένα δέν μοῦ φτάνανε ο δικός μου νοῦς κι οὖτε οἱ ἄνθρωποι για να μάθω. Ἤθελα σφαλιάρες… και δόξα Σοι ὁ Θεος μοῦ ἤρθανε. Ἀκόμα και να με πάρει, δόξα σοι ὁ Θεός πού ἦρθε. Γιατί ἦρθε για να μάθω και ὄχι για να με τιμωρήσει για κάτι. Δεν ἔχω τόσες ἁμαρτίες για να τιμωρηθῶ τόσο. Ἄσε που ἡ χριστιανική ἐκκλησία, ἐγώ γι αὐτό πῆγα στην χριστιανική ἐκκλησία και ὄχι ἐπειδή εἴμαστε σε μια χώρα χριστιανῶν ὀρθοδόξων - και μόνο γι αὐτό - δέν εἶναι τιμωρός. Εἶναι συγχωρός. Αὐτό πιστεύω και τὄχω συζητήσει κι ὅλας με πνευματικούς. Δεν εἴμαστε προτεστάντες πού αὐτομαστιγώνονται για να συγχωρεθοῦνε οἱ ἁμαρτίες τους ἤ οἱ καθολικοί που ἔχουνε το κομμάτι τῆς τιμωρίας. Μ’ ἀρέσει που ἐξομολογήθηκα στον πατέρα Στ. και ὅτι και να τοῦ εἶπα, μου ἔλεγε.. παιδί μου κι ἐγώ ἔκανα κι αὐτό κι ἐκεῖνο…. ἐσύ τι εἶσαι ; Ἕνας κοινός θνητός εἶσαι και μοῦ λές για ἁμαρτίες τέτοιες ; Αὐτά μοῦ εἶπε ο παπᾶ Στ. Ἐγώ δεν μπορῶ τούς δογματικούς, ἀντιδρᾶ το πνεῦμα μου. Μπορεῖ να εἶναι ἀναρχικό, τι να κάνω. Πάντα ἀμφισβητοῦσε. Δέν θα μποροῦσα να μάθω να μοῦ λέει, γιατί ἔκανες αὐτό, αὐτό, θα τιμωρηθεῖς. Ἔτσι δεν θα ξαναπήγαινα να ἐξομολογηθῶ. Ἀλλά ὁ πατήρ Στ. τοῦ λές κάτι και σε χαιδεύει τόσο ὁλόγλυκα… Δεν σου λέει ἔκανες αυτό, ἐκεῖνο, πρέπει να τιμωρηθεῖς πενήντα φορές, να προσκυνᾶς ἀπό το πρωί μέχρι το βράδυ, τέτοια πράματα. Ἐγώ κλωτσάω σ’ αύτά. Ἐγώ θέλω να με ὑποτάξεις με ἀγάπη. Ἔτσι εἶμαι. Τον κλῆρο τον ἀμφισβήτησα ἕνα μεγάλο διάστημα. Ἄλλο ἡ θρησκεία κι ἄλλο παπάδες ἤ δεσποτάδες. Δεν εἶναι αὐτοί ἡ ἐκκλησία, Δεν εἶναι αὐτός ὁ Θεός. Ὁ Θεός εἶναι ΑΓΑΠΗ και μόνο ΑΓΑΠΗ. Ὅποιος δεν το καταλάβει αὐτό, δεν ἔχει καταλάβει τίποτα ἀπό τον Θεό. Τίποτα. Εἶναι ἕνας τυφλός ἄνθρωπος κι ἀς εἶναι ἀπο το πρωί μέχρι το βράδυ μες στην ἐκκλησία. Μόνο ΑΓΑΠΗ εἶναι ὁ Θεός. Τίποτα ἄλλο. Και ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ. Ἔχει τόση ἀγάπη που δεν μπορῶ να την περιγράψω σε ἄνθρωπο
Κάνω ἐξομολογηση φαίνεται… λέω, λέω, λέω. Εὐχαριστῶ, τῆς λέω στο αὐτί. Εὐχαριστῶ πού μου το λές. Ἐγώ νομίζω πώς γίνομαι κουραστική. Γιατί… πὼς ὁ Θεός μιλάει μερικές φορές… Πῶ.. Πῶ… αὐτό δεν πρέπει να το λέω. Ντροπή μου, μεγάλη ντροπή. Μόνο να Τον ἀγαποῦμε μποροῦμε. Και ξέρει Αὐτος. Ἀλλά ὄχι να τον ἀκουμπᾶμε. Ἔχει μεγάλη χάρη ὁ Θεὀς. Ἅμα μᾶς ἀφήσει να Τον ἀκουμπήσωμε λίγο… Δόξα Σοι ὁ Θεός
Πῶς ἤταν το ἀγγιγμα Του ; ρωτῶ . Τό ἌΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ; Δέν ὑπάρχει κάτι πιο μεγαλειῶδες στην ζωή μου. Δεν ὑπάρχει πιο μεγάλο, τι να πῶ. Γι αὐτό δεν ὑπάρχουν λόγια Γιάννη μου να το περιγράψεις. Ἤταν το πιό γλυκό ἄγγιγμα στην ζωή μου. Και εὔχομαι να το ἀγγίξει κι ἄλλος κοσμος.Ἤτανε ὅτι πιό γλυκό. Δεν ἔχω νοιώσει κάτι πιο γλυκό, ὁπότε δεν μπορῶ να το περιγρἀψω. Ἦταν πρωτόγνωρο… πρωτόγονο. Πρωτόγονο και πρωτόγνωρο. Και νομίζω πῶς μια φορά το νοιώθεις στην ζωή σου, δεν ἔχει δεύτερη. Ὅτι και να σοῦ συμβεῖ, νομίζω πῶς δεν ἔχει δεύτερη. Αὐτό ἔγινε πέρυσι. Δέν ἔγινε τώρα. Σιγά σιγά το συνειδητοποιῶ. Ἤταν μεγαλειῶδες. Και λέω κάποιος εἶναι στο δωμάτιο. Και κυτάω γύρω γύρω και δεν εἶναι κανείς στο δωμάτιο. Θυμάσαι πῶς ἤμουνα; Δεν ἔτρωγα, δεν σηκωνόμουνα ἀπό το κρεββάτι, πονοῦσα πάαρα πολύ. Ὄχι ὅπως τώρα, τότες πονοῦσα δυνατά. Τώρα δεν πονάω τόσο. Και ἀπό κείνη την μέρα πολύ σιγά και σταδιακά καλυτεύρευα. Γι’ αὐτό δεν το συνειδητοποίησα. Κατάλαβα ὅτι κάτι ἔγινε, ἀλλά ξέρεις δεν ἤταν κάτι συνταρακτικό να πῶ, μ΄ ἀκούμπησε κάτι στην ζωή μου και γίναμε ξαφνικά ὅλα στην ζωή μου διαφορετικά. Πολύ ἀργά και σταθερά ἄρχισα να τρώγω. Ἄρχισα να σηκώνομαι ἀπό το κρεββάτι, ἄρχισα να γίνομαι καλά. Πολύ ἀργά. Ἕνα χρόνο, ἕξι μῆνες. Δεν ξέρω. Δεν συγκράτησα χρόνο γιατί δεν συνειδητοποίησα ἐκείνη την ὦρα τί εἶχει γίνει. Το συνειδητοποίησα ἀργά. Κι ἐκεῖ πού το συνειδητοποίησα τὄχασα. Ἀφέθηκα πάλι. Ἀφέθηκα πάλι στις ἀδυναμίες τοῦ ἀνθρώπου. Κατάλαβες… Ἔτσι εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ξεχνάει. Κι ἐγώ. Πόσο ἐγωιστές εἴμαστε. Και συνέχιζα η ζωή μου να κυλάει σε κανονικούς ρυθμούς, τώρα το ξανασυνειδητοποιῶ. Πιο μεστά. Λέω, Σταυρούλα εἶχες ξεχάσει. Και αὐτό μοῦ τὄπε ὁ γιατρός. Ὄχι για τον Θεό, γιατί ὁ γιατρός αὐτός δεν εἶναι με τον Θεό, ἀλλά κάποια στιγμή που ἔλεγα πώς εἶμαι καλά, να μοῦ κόψει τις θεραπείες και γκρίνιαζα, μου λέει. Ἔχεις ξεχάσει. Και θυμάμαι ὅτι μου τὄπες και σύ, και σύ μοῦ ἔχεις πεῖ αὐτή την κουβέντα ὅτι ἔχω ξεχάσει. Κι ὅταν μου τὄπες κι ἐσύ, λέω ἔχω ξεχάσει. Ἔβαλα τα δύο ξεχάσει μαζί, λέω ἔχουνε δίκιο. Ξαναγίνομαι ἕνα μικρό ἀνθρωπάκι. Και ξεχνάω. Και ξεχνάω. Ὄχι την ἀρρώστια. Μα τον Θεό.»


Ἡ Σταυρούλα, κόρη τοῦ γέροντος Θεοδώρου-Νείλου, ἐκοιμήθη 21 Ἰουλίου 2011, την ἐπομένη τοῦ προφήτη Ἤλιοῦ πού τόσο ἀγαποῦσε. Ἀντί συναξαρίου παραθέτω αὐτούσια ἀπομαγνητοφωνημένα λόγια της, που εἰπώθησαν στο νοσοκομεῖο στις 9 Ἰουνίου, ἐκεῖ στην μεθόριο προς τον Ἀγαπημένο της…. Χριστός Ἀνέστη ἀδερφή και καλή ἀντάμωση.

Αἰωνία της ἡ μνήμη..




Αἰωνία ἡ μνήμη γέροντος Νείλου - π. Θεοδώρου.....






Ἕνας χρόνος ἀπό τήν κοίμηση τοῦ ἐρημίτη π. Θεόδωρου.....
Μνημόσυνο στό Βαλσαμόνερο..
Χριστός Ἀνέστη.










Ἡ μάνα μου ἡ Μαρία...







Δίχως τήν εὐχή σου
εἶμαι πολύ ἀδύναμος νά σταθῶ
Μεγάλωσα πολύ
Γιά νά βρῶ μέ τά χελιδόνια
τό δρόμο πίσω
στήν ἄδεια σου ἀγκαλιά

Μαχμούτ Νταρουίς




+ μ. Θεοδόσιος (1908-2000)




Τόνε θυμήθηκα σήμερα πού ἑορτάζει. 
Τόν σμίξαμε σά γυρίζαμε τά βουνά τῆς Κρήτης τό 1990.
Ὁ τελευταῖος ἐρημίτης.
Ἔμοιαζε ἄλλου κόσμου. 
Ὁ λόγος του παραμυθητικός, τελειωμένος. 
Ἅμα δέν κοινωνήσεις νά μήν ξανάρθεις ἐδῶ, 
μέ πρόσταξε στή δεύτερη συνάντηση μας.
Ἤμουνα, λέει, προοδευτικός τότες.
Κάθε φορά πού τόν βλέπω, 
τόν ἔχω φωτογραφία ἀπέναντί μου,
χαίρεται ἡ καρδιά μου.
Ἐκοιμήθη 22 Νοεμβρίου 2000.
Αἰωνία του ἡ μνήμη.
Δόξα σοι ὁ Θεός.






Εἰς μνήμην τοῦ δούλου σου Θεοδώρου .....















Ο ΕΡΑΣΤΗΣ

Μιλοῦσε μιάν ἄλλη γλῶσσα, 

τήν ἰδιάζουσα διάλεκτο μιᾶς λησμονημένης, 
τώρα πλέον, πόλεως, 
τῆς ὁποίας καί ἤτανε, 
ἄλλωστε, 
ὁ μόνος νοσταλγός.

                                          Νικ. Ἐγγονόπουλος








Ἡ μάνα μου, ἡ Μαρία.


























Θωρῶ τή μάνα μου νά δύει.
Ἡ ὕπαρξη της μοῦ θυμίζει παιδί.
Καμμιά λογική δέν φτάνει νά ἑξηγήσει 
ὅτι καταλαβαίνω ἤ νοιώθω.
Τό ἀνέσπερο φῶς, τό ἀνέσπερο φῶς,
τό ἄδυτο, πού καταλύει καί ἁγιάζει.
Δόξα σοι ὁ Θεός.


Σήμερο τό πρωί, κρατώντας τό πι, μοῦ κτύπησε τό τζάμι.
Γιάννη... 

Νά σοῦ κάνω φασκομηλιά μάνα ;




Ἡ κ. Δέσποινα..





   ΜΥΡΟΦΟΡΟΣ

Στό πρόσωπό της,
ἡ γνώση τοῦ θανάτου, αἴσθημα
ἀθανασίας·

ἀπό εὐγενῆ γυναικεία καρτερία,
ἀπό σεμνή ἀνθρώπινη περηφάνεια,
ἀπό τήν προσπάθεια πού δέν φαίνεται
κι εἶναι ἄνθηση πλούσια,
περίσσια, ἀόρατη καί μαζύ φανερή
τῆς ψυχῆς ἀκτινοβολία.

                      Ζωή Καρέλλη


* Τήν συνάντησα στό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Ἀκρωτηριανῆς τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς ἁγίας Ἀναστασίας νά διακονεῖ στό ἀρχονταρίκι στόν πρωϊνό καφέ. Τί φῶς, τί χαρά Θεέ μου! Ἔμοιαζε κι αὐτή τῆς Παναγίας. Δόξα σοι ὁ Θεός πού ὑπάρχει καί πού δέχτηκε νά τή φωτογραφήσω.




Ὁ κ.Στέλιος, ὁ βοσκός τῶν Ἁστερουσίων...




Τά δάκρυά μου,
ἄς μεθύσουνε τούς Ἀγγέλους σου,
Κύριε.




Σημ. Τόν συνάντησα πρώτη φορά τό 1990. Μέ τήν γυναίκα του ζούσανε οἱ δυό του στό πιό ψηλό χωριό τῶν Ἀστερουσίων. Τότες διάβαζε Ὅμηρο, μάθαινε τή γαλλική γλώσσα καί μᾶς ρωτοῦσε ὅτι δέν βάνει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Τόν συναντῶ κάθε χρόνο στή κορυφή τοῦ Κόφινα, στήν ἑορτή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἀνεβαίνει ἀκόμα κι εἶναι 84 ἐτῶν. Δόξα σοι ὁ Θεός.






μ. Ἱερόθεος...








Εἶμαι.
Δέν μετριέται ἡ ἀλήθεια τοῦ χρόνου
πού φέρνω.


Ζ. Καρέλλη, Ἐνάντια στό χρόνο










Ὁ ἡγούμενος Φιλόθεος, στήν Παναγία τήν Ἀκρωτηριανή.



Ἀποῦ 'φελᾶ, παντοῦ 'φελᾶ, λένε στόν τόπο μου.
Ἔτσι 'ναι ὁ 'γούμενος.
Δόξα σοι ὁ Θεός

Ἡ Κατερίνα τῶν σφαγείων










































Μοῦ θύμισε τό σάβανο πού ἔπλεκε ἡ Πηνελόπη 
γιά τόν πεθερό της τόν Λαέρτη. 
Τίς μέρες το ἔπλεκε, τίς νύχτες τό ξήλωνε. 
Εἴκοσι χρόνια κοροϊδευε τούς μνηστῆρες.


Ἡ Κατερίνα πλέκει τό ἐργόχειρο γιά 
τήν φίλης της τήν Βούλα, 
δέν γνωρίζω ἄν τό ξεπλέκει τήν νύχτα, 
μά εἶναι τόσο  μεγάλο 
πού θαρρεῖς θά σκεπάσει τόν κόσμο. 
Ἡ Κατερίνα ἔχει καταργήσει τόν χρόνο , 
ἀφοῦ ὁ πόνος τήν ἔχει κάνει ἄγγελο. 
Τώρα ζεῖ στό γηροκομεῖο, 
ἔως  τήν αἰωνιότητα πού μπορεῖ 
νά σημάνουν οἱ καμπάνες τοῦ οὐρανοῦ 
γιά χάρη της. 

Δόξα σοι ὁ Θεός.







ΔΟΚΙΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ ΑΘΕΑΤΟΥ

Ἔνοικος κι’ ὀδοιπόρος λίγης στάχτης
Πού ‘χει στα τρίσβαθα τόν σπόρο
Ὠτακουστής τῆς  μουσικῆς
Πού χύνει σέ μποστάνι ἡ νύχτα
Φίλος τοῦ ἀνέμου  καί ὑπηρέτης τῶν πουλιῶν
Δόκιμος Μοναχός τοῦ ἀθέατου
Πού ὅλοι κατάσαρκα φοροῦμε

Θεέ
Πόσο φῶς καί σκοτάδι
ἔχει καθέναν ἀπό μᾶς ;



Δημ. Περοδασκαλάκης
Ἀπό τήν συλλογή «ΜΕ ΤΟΝ ΞΕΝΟ»


Ἱερομόναχος Ἱερόθεος, 
Μονῆς Ὀδηγητρίας




Ὁ Ἱερομόναχος Εὐτυχιανός
στό βασίλειο του..

Ἐσπερινός Μεταμόρφωσης τοῦ Σωτήρος , Μάρτσαλο




Οί κοινωνημένοι φίλοι μου, Κωσταντίνος καί Μαρία.

Ἅγιος Ματθαῖος, Σιναϊτῶν
¨Η Κατερίνα τῶν σφαγείων


Tῆς ἐρήμου πολίτης καί ἐν σώματι ἄγγελος..


Στό Βροντίση σήμερο, ὁ Παντελῆς ζοῦσε στόν κόσμο πού ἐμεῖς εἴχαμε ξεχάσει.Ὅ λόγος του ὅπως τό νερό τῆς κρήνης τῆς αὐλῆς καθαρός, κρύσταλλο. Ἡ ἀγάπη του παξιμάδι, ἐλιές, ἕνα ποτήρι κρασί. Μοῦ φάνηκε πώς ὁ Ἅϊ Αντώνης ζοῦσε ἀκόμα ἐκεῖ στ' ἀλήθεια. Τήν ἀγάπη τοῦ μοναστηριοῦ μᾶς μοίραζε ὁ Παντελῆς, καθώς ἐλεγε. .Δόξα σοι ὁ Θεός.





Κ' ἤφερνε ξόμπλια ἀπό μακρά,
πράματα περασμένα
και καταπώς τοῦ σάζασι,
τά  'λεγεν ἕναν ἔνα...


Ἐρωτόκριτος

Οἱ ἀδελφές Ἀσπασία και Νίκη.....



Ἄγνώστους προμηθεύουνε
στό Ἄγνωστο τά Ὀνόματα.

Κική Δημουλά


Πῶς νά μιλήσεις γιά τήν χαρά τῆς συνάντησης μέ τέτοιους ἀνθρώπους.......


Οί καί κατά σάρκα ἀδερφοί Μακάριος ὁ ἡγούμενος καί Μιχαήλ ἱερέας.....




Ὁ κ. Χαράλαμπος.....

ὁ φύλακας τῆς Παναγίας...
τοῦ Ἅι Γιώργη τοῦ Καμαριώτη....



Πρός σεαυτόν ἐπανάγου ἄνθρωπε,
γενοῦ καινός ἀντί παλαιοῦ,
και ψυχῆς ἑόρταζε τα ἐγκαίνια.
Ἔως καιρός, ὁ βίος ἐγκαινιαζέσθω σοι,
πάσης πολιτείας ὁδός.
Τα ἀρχαῖα παρῆλθεν,
ἰδού γέγονε τα πάντα καινά.
Τοῦτο τῆ ἑορτή καρποφόρησον,
τήν καλήν ἀλλοίωσιν ἀλλοιούμενος.
Οὕτως ἐγκαινίζεται ἄνθρωπος,
οὕτω τιμᾶται ἡ τῶν ἐγκαινίων ἡμέρα.

ἀπόστιχα ἐγκαινίων







Ποία τοῦ βίου τρυφή διαμένει λύπης ἀμέτοχος ;

Ποία δόξα ἔστηκεν ἐπί γῆς ἀμετάθετος ;

Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντων ὀνείρων ἀπατηλότερα.


Ἰωάννης Δαμασκηνός



'Eδώ εἶναι τόπος ἀποξένωσης
Χρόνος πρίν και χρόνος μετά

Τ.S. Elliot



Time past and time future
Allow but a little consciousness


t.s.Elliot




















Ἄφετε τα παιδία ἔρχεσθαι πρός με και μή κωλύετε αὐτά, τῶν γάρ τοιούτων ἐστίν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν λέγω ὑμῖν, ὅς ἐάν μή δέξητε την βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μή εἰσέλθη εἰς αὐτήν..... Λουκά ιη, 16-17





































Στρουθίον μονάζον
λάμπουσα νηψη
Αἴσθηση ἀρρἠτων.

μ. Αἰκατερίνη






























Εὶς μνήμην τῆς γιαλίτισσας γιαγιᾶς , τῆς Κατερίνας.........



Ἅγιος Ἰωάννης 1990










Posted by Picasa





















Χριστός Ανέστη......Χριστιανοί.















Το ξέρεις τι θα πεί να καλαίδάς,
και οι άνεμοι να μην σε βλέπουν....

Γ. Σαραντάρης























Φώς λοιπον, φώς που κανείς δεν ονειρεύεται
και τίποτα δεν το ξοδεύει......






Δ. Παπαδίτσας...









Posted by Picasa




















Το μόνο ρόδο
είναι τώρα ο Κήπος
οπου τελειώνουν όλες οι αγάπες.....



T.S. Eliot








Posted by Picasa




























Είπες εδώ και χρόνια...
"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός"




Γ. Σεφέρης








Posted by Picasa
























Δόξα τω Θεώ
Μάνα Μαρία...








Posted by Picasa

















Αγγελικό και μαύρο, φώς....


Γ. Σεφέρης





Posted by Picasa
















Ο κ. Νίκος Σ.







Posted by Picasa