Φώς λοιπον, φώς που κανείς δεν ονειρεύεται
και τίποτα δεν το ξοδεύει......
Δ. Παπαδίτσας...
Σάββατο. Eξώμεινε του καλοκαιριού στο Βαθύ ολομόναχος. Οργανοποιός, λυράρης, χαράκτης, καφετζής δροσίζει οσους ναυαγούν ο κ. Νίκος Σ... Δόξα τω Θεώ.....
Τήν έβλεπα που κατέβαινε με τον αντρα της τον Αντωνη απο την κορυφή του Πρ. Ηλιού, και θαρρούσα πως χόρευαν ετσι που ητανε πιασμένοι χέρι χέρι.... Ηταν κοκκινη και ιδρωμένη σαν την χαιρέτησα στο ποτάμι....Εβδομήντα πέντε χρονών είμαι παιδί μου, είπε.... Και του χρόνου της ευχήθηκα.....
Σου χρωστώ έναν πόνο που τον κρύβω
Για να γίνω πιό μεγάλος
Για να γίνω εγώ μεγάλος
Εσύ έρημη μικρή
Για να γίνω εγώ έν΄ άστρο
Εσύ 'εν΄ άστρο σαν τη γή
Γ. Σαραντάρης
.
κομματιαζοντας την νύχτα μ΄ενα σμήνος από γαλαξίες
αιωρούμενος δίχως την μητρυιά μας
την αλύγιστη βαρύτητα
δίχως τα δάκρυα που μας επιβάλλει η Ελλάδα
τούτ΄ η χώρα που παιδεύει τα δροσερά ελληνόπουλα
κι ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους...
Νικ. Καρούζος
Ειν΄ ενας θάνατος να βγείς απ΄το εγώ σου Κύριε
Νίκ. Καρουζος
Σημ. π. Στυλιανέ μου, πόσες φορες το εχεις αρθρώσει.....
Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγανό κι απόκοσμο
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ΄ όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι...
Γ. Σεφέρης
Νηστεύει ἡ ψυχή μου ἀπὸ πάθη
καὶ τὸ σῶμα μου ὁλόκληρο τὴν ἀκολουθεῖ.
Οἱ ἀπαραίτητες μόνο ἐπιθυμίες -
καὶ τὸ κρανίο μου ὁλημερὶς χῶρος μετανοίας
ὅπου ἡ προσευχὴ παίρνει τὸ σχῆμα θόλου.
Κύριε, ἀνῆκα στοὺς ἐχθρούς σου.
Σὺ εἶσαι ὅμως τώρα ποὺ δροσίζεις
τὸ μέτωπό μου ὡς γλυκύτατη αὔρα.
Ἔβαλες μέσα μου πένθος χαρωπὸ
καὶ γύρω μου
ὅλα πιὰ ζοῦν καὶ λάμπουν.
Σηκώνεις τὴν πέτρα - καὶ τὸ φίδι
φεύγει καὶ χάνεται.
Ἀπ' τὴν ἀνατολὴ ὡς τὸ βασίλεμμα τοῦ ἥλιου
θυμᾶμαι πὼς εἶχες κάποτε σάρκα καὶ ὀστὰ γιὰ μένα.
Ἡ νύχτα καθὼς τὴν πρόσταξες ἀπαλὰ μὲ σκεπάζει
κι ὁ ὕπνος - ποὺ ἄλλοτε ἔλεγα πὼς ὁ μανδύας του
μὲ χίλια σκοτάδια εἶναι καμωμένος,
ὁ μικρὸς λυτρωτής, ὅπως ἄλλοτε ἔλεγα -
μὲ παραδίδει ταπεινὰ στὰ χέρια σου...
Μὲ τὴ χάρη σου ζῶ τὴν πρώτη λύτρωσή μου.
καὶ τὸ σῶμα μου ὁλόκληρο τὴν ἀκολουθεῖ.
Οἱ ἀπαραίτητες μόνο ἐπιθυμίες -
καὶ τὸ κρανίο μου ὁλημερὶς χῶρος μετανοίας
ὅπου ἡ προσευχὴ παίρνει τὸ σχῆμα θόλου.
Κύριε, ἀνῆκα στοὺς ἐχθρούς σου.
Σὺ εἶσαι ὅμως τώρα ποὺ δροσίζεις
τὸ μέτωπό μου ὡς γλυκύτατη αὔρα.
Ἔβαλες μέσα μου πένθος χαρωπὸ
καὶ γύρω μου
ὅλα πιὰ ζοῦν καὶ λάμπουν.
Σηκώνεις τὴν πέτρα - καὶ τὸ φίδι
φεύγει καὶ χάνεται.
Ἀπ' τὴν ἀνατολὴ ὡς τὸ βασίλεμμα τοῦ ἥλιου
θυμᾶμαι πὼς εἶχες κάποτε σάρκα καὶ ὀστὰ γιὰ μένα.
Ἡ νύχτα καθὼς τὴν πρόσταξες ἀπαλὰ μὲ σκεπάζει
κι ὁ ὕπνος - ποὺ ἄλλοτε ἔλεγα πὼς ὁ μανδύας του
μὲ χίλια σκοτάδια εἶναι καμωμένος,
ὁ μικρὸς λυτρωτής, ὅπως ἄλλοτε ἔλεγα -
μὲ παραδίδει ταπεινὰ στὰ χέρια σου...
Μὲ τὴ χάρη σου ζῶ τὴν πρώτη λύτρωσή μου.
Ν. Καρουζος
Μένει νὰ ξαναβροῦμε τὴ ζωή μας, τώρα ποὺ δὲν ἔχουμε πιὰ τίποτα. Φαντάζομαι, ἐκεῖνος ποὺ θὰ ξανάβρει τὴ ζωή, ἔξω ἀπὸ τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες καὶ τόσες διδασκαλίες, θά εἶναι κάποιος σὰν ἐμᾶς, μόνο λιγάκι πιὸ σκληρὸς στὴ μνήμη. Ἐμεῖς, δὲν μπορεῖ, θυμόμαστε ἀκόμη τί δώσαμε. Ἐκεῖνὸς θὰ θυμᾶταὶ μονάχα τί κέρδισε ἀπὸ τὴν κάθε του προσφορά. Τί μπορεῖ νὰ θύμᾶται μιά φλόγα; Ἂν θυμηθεῖ λίγο λιγότερο ἀπ' ὅ,τι χρειάζεται, σβήνει• ἂν θυμηθεῖ λίγο περισσότερο ἀπ' ὅ,τι χρειάζεται, σβήνει. Νὰ μποροῦσε νὰ μᾶς διδάξει, ὅσο ἀνάβει, νὰ θυμόμαστε σωστά.
Γ. Σεφέρης
Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη
Παλι σηκώνει την σημαία
Εμείς μπαίνουμε χωρίς φόβο
Τα μάτια τα πουλια μαζί μας μπαίνουν
...............................................
Και οι νεκροί κάπου γεννιούνται πάλι
Ολούθε μας μαζεύει ο Θεός
Εχουμε χέρια καθαρά και πάμε...
Γ. Σαραντάρης
Εκεί μιλούσαμε γλώσσες σαν αφρό
Και τραγουδάν τα αίματα σα χρώματα
Τα βράδυα γύρα στις συντροφιές
Γ. Σαραντάρης
Subscribe to:
Posts (Atom)
